بچه که بودیم لِی لِی بازی کردیم

بزرگ شدیم اما عادتمونو ترک نکردیم

خودمون سنگ می اندازیم جلو پای خودمون ،مسیرمونو محدود می کنیم به چهارچوبای گچی،به جای مثل آدم راه رفتن یه پایی می خوایم بپریم از رو همه چیز

تازه حالا خوبه که اگه به سنگایی که خودمون انداختیم جلو پامون میرسیم بپریم از روشون

بعضی وقتا که سنگه رو می کنیمش کوه و حالا کو فرهاد