خدایا

تو که ما آدمارو برای یه محیطی با آب و هوای بهشت ، بدون سختی و غم و غصه ، یه جایی دوروبر خودت آفریدی

فرشته ها نمی گن که اینجا آب و هواش بهمون نمی سازه ؟ خودت می دونی که یه مشت قلب بهشتی جای این همه غصه ی این دنیارو نداره ، دردش میاد وقتی ازش می خوای بزرگتر بشه

باور کن سخته این روح بهشتی رو تو دنیا دنبال خودمون می کشیم اینور اونور ، کثیف می شه ، خسته می شه

لا اقل اگه  می خواستی تبعیدمون کنی اینجا یه جوردیگه خلقمون می کردی . دنیایی نه بهشتی . فکر کنم یادت رفته تو کوله بار بعضیهامون یه دل سنگی و یه فکر بی خیال و خودخواه بذاری . اینجا خیلی لازم می شه . به هر کی خواست ازین طرفا رد بشه بگو بیاره با خودش

دلم برای یه روح تر و تازه تنگ شده